Sacramentsdag

Op de 2e zondag van Pinksteren (7 juni) vieren we als kerk het Hoogfeest van het H. Sacrament van het Lichaam en Bloed van Christus. Op die dag worden her en der processies gehouden. Zo ook in Venray, alwaar enige jaren geleden de aloude traditie van de sacramentsprocessie in ere is hersteld. Het is een uiting van geloof, waarbij gelovige mensen met de Heer in de monstrans door de straten trekken. Toen ik als priester samen met deken Smeets van Venray ‘onder de hemel’ meeliep, deed het me denken aan hoe de Heer destijds met zijn leerlingen (i.c. gelovigen) zijn weg ging door dorpen en plaatsen en de mensen op zijn (kruis)weg zegende. Welbeschouwd zijn er meerdere gelijkenissen te vinden. Net als toen, meer dan 2000 jaar geleden, bleven ook in Venray mensen op afstand toekijken. Het illustreert min of meer eenieders relatie tot de levende Heer. Zo waren er in Venray mensen bij die langs de weg neerknielden toen de Heer langsging, terwijl anderen gewoon doorliepen om naar hun spreekwoordelijke ‘akker’ gaan. Het laat zien hoe ieder op zijn levensweg op specifieke momenten de Heer kan ontmoeten. De vraag is evenwel of we Hem nog wel herkennen als Diegene die ons wil ontmoeten en met ons is begaan? De moderne mens is helaas dikwijls zozeer met zijn eigen agenda bezig, dat hij/zij dit niet meer opmerkt. Ja, is dat niet jammer? Want velen merken niet alleen de Heer niet meer op, maar gaan dikwijls ook voorbij aan hun eigen dieper gelegen behoeften. Goed  is dan te weten dat de Heer er is, onverlet ons “zijn”, dan wel “niet bij zichzelf zijn” van mensen in spiritueel opzicht. Ja, de Heer ziet ons graag, zowel in de kerk als daarbuiten. Het is evenwel aan ons om Hem te (her)kennen, met name op de kruispunten van ons eigen bestaan.

Pastoor C. Müller

 

 

God is één

Op zondag 31 mei vieren we als Kerk het Hoogfeest van de Heilige Drieeenheid. De Kerk leert dat God één is, maar dat we in God drie Personen onderscheiden, de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. In verband met dit feest staat hier een afbeelding van de beroemde icoon van de Russische monnik Andrej Roebljov (+1430), getiteld ‘De Gastvrijheid van Abraham’. De icoon, vol met symboliek, betreft de bekendste kunstzinnige afbeelding van de Heilige Drie-eenheid, afgebeeld als drie engelen aan een tafel. Interessant is dat Roebljov deze icoon zó geschilderd heeft dat je eerst naar de Geest (rechts), dan naar de Zoon (midden, met het rode kleed aan) en dan naar de Vader (links) kijkt. De Geest en de Zoon hebben hun hoofd gericht naar de Vader. Hiermee lijkt de schilder te willen zeggen: ‘Eer aan de Vader door de Zoon en de Geest’. Voor de betekenis van de afbeelding dienen we terug te gaan naar het verhaal in Genesis 18,1-15, waarin Abraham drie vreemdelingen ontvangt en te eten geeft, maar met wie hij echter praat als waren zij één persoon. Dit verhaal wordt in het christendom doorgaans geïnterpreteerd als getuigenis van het verschijnen en handelen van God als Drie-eenheid. Op de icoon zien we ook de eik van Mamre, de plaats waar het Bijbelverhaal zich afspeelt, en de tent van Abraham in de woestijn afgebeeld. De Vader staat voor de waarheid, Hij is alomvattend, de Zoon staat voor de weg, Hij heeft ons getoond hoe we tot de Vader (de waarheid) kunnen komen en de Heilige Geest, het geloof, onze inzet om tot de waarheid te komen. De drie samen geven ons het geluk, het besef dat alles in harmonie leeft en dat we alleen kunnen gelukkig zijn als we in harmonie leven met God, met de medemens en met de natuur. Door de kelk op de tafel wordt de voorafbeelding van de Eucharistie bedoeld. De compositie is ingewikkelder dan op het eerste zicht lijkt; ze zit vol verborgen symbolen. De drie ‘engelen’ zijn zo geschilderd dat ze passen in een cirkel, symbool van de volmaaktheid, indachtig de beroemde woorden van Jezus: “Wees dus volmaakt, zoals jullie hemelse Vader volmaakt is”. (Mt 5,48)

Pastoor C. Müller

 

 

 

Bidt om de Heilige Geest

Vijftig dagen na Pasen viert de kerk het Hoogfeest van Pinksteren (dit jaar op zondag 24 mei). We staan dan stil bij het feit dat met het eerste Pinksteren de Heilige Geest, de 3e Persoon van de Allerheiligste Drieeenheid, neerdaalde over de apostelen.
Voor zijn Hemelvaart had Jezus beloofd dat hij de Geest van God, de Heilige Geest zou sturen die hen geestelijk verder zou leiden en hen de kracht zou geven om getuigen van het Evangelie te zijn. De H. Geest betreft de liefde tussen de God de Vader en God de Zoon. Wil men begrijpen wie God is, dan kan dat slechts door de H. Geest. Het is door die H. Geest dat de leerlingen alles dieper en beter leren te verstaan en zo ook met meer overtuiging kunnen spreken. Met Pinksteren wordt het begin van onze kerk gemarkeerd. Wanneer je gaat bidden om de Heilige Geest, dan doet de Heilige Geest zijn vrucht in je groeien. Dat is de vrucht van liefde (waar misschien eerst onverschilligheid was), van vreugde (waar misschien eerst somberheid was), van vriendelijkheid (waar misschien eerst stugheid was), van vrede, zachtmoedigheid, geduld, enzovoort. Je wordt er nooit slechter van als de Heilige Geest meer en meer de ruimte krijgt in jouw leven. De Heilige Geest is God-in-ons. Zoals je God de Vader God-boven-ons kunt noemen. En zoals je God de Zoon, Jezus, Godnaast-ons kunt noemen. Zo is de Heilige Geest God-in-ons. Zo dichtbij wil Hij zijn. Waar je ook heen gaat, door de Geest is God in je, bij je.

Dichterbij dan je je ooit kunt voorstellen. Bidt dan dagelijks en volhardend om die Heilige Geest en nieuwe wegen zullen zich ontsluiten.

Pastoor C. Müller

 

Opdat zij één mogen zijn.

In het Evangelie van komende zondag (7e zondag van Pasen) bidt Jezus  voor zijn leerlingen. De evangelie-perikoop is ontleend aan hoofdstuk 17 uit het Johannes-evangelie. De tekst volgt op de zogeheten 2e afscheidsrede (hoofdstuk 15 en 16), waarin de Heer zijn geestelijke erfenis verheldert.

Het gebed, opgenomen in het evangelie van deze zondag, sluit daarop aan. Jezus vraagt aan zijn Vader (en Onze Vader) zijn leerlingen te bewaren, “opdat zij één mogen zijn, zoals Wij”.

Feitelijk is het ook een gebed voor ons, aangezien ook wij zijn leerlingen zijn. Het is een bede, die je als priester soms een moeder hoort uiten op haar sterfbed; dat de kinderen zich mogen verstaan, dat de eenheid in de familie eenieder mag dragen. Die bede van de Heer nu mogen wij ook tot de onze maken. Zijn wij doorheen ons geloof niet alle kinderen van één en dezelfde Vader?

Van belang is daarom te bidden voor elkaar, juist in familieverband. Met name in de maand mei, waarin Maria centraal staat, zij, die is de Moeder van de Heer en Moeder van de Kerk

Pastoor C. Müller

 

 

Bestaat er een maat voor onze liefde?

Als het om de liefde gaat, menen wij mensen vaak dat onze liefde hier en nu volstaat. De ander mag het ermee doen. Of we mogelijk méér zouden kunnen beminnen? Het is een vraag die we mogelijk nooit aan onszelf stellen. Toch is het een belangrijke vraag. Ja, beminnen we wel ten volle, of is onze liefde bovenal “naar het mate van het mogelijke”, wat dat verder ook mag betekenen….

Daarom: bestaat er zoiets als een “passende” maat in deze?

Jezus nu, Hij laat er geen twijfel over bestaan. Zo lezen we in het Evangelie van de 6e zondag van Pasen: “Dit is mijn gebod, dat gij elkaar liefhebt zoals Ik u heb liefgehad. Geen groter liefde kan iemand hebben dan deze dat hij zijn leven geeft voor zijn vrienden.” Voortaan dienen de leerlingen niet meer te beminnen naar mensenmaat, maar naar Gods maat. Jezus’ liefde zelf, wil voor ons de maat zijn, als het gaat om onze liefde. Zijn liefde nu is een grenzeloze liefde, een liefde die alles geven wil, die leven geven wil. Het moge duidelijk zijn; willen we onvoorwaardelijk leren beminnen zoals de Heer, dan staat ons nog heel wat te doen. Het begint overigens steeds bij Hem, en wel door met Hem verbonden te leven.

Immers God is liefde. “Wie in de liefde woont, woont in God en God is met hem. (1 Johannes 4:16)

Pastoor C. Müller

 

 

Herkent U Hem?

 

In het Evangelie van de 3e zondag van Pasen wordt onder meer gesproken over het herkennen van de Heer. Het woord “herkennen” veronderstelt een reeds eerder kennen. Het is daardoor dat we ook iets kunnen herkennen. Het is net als met ons leven, waarin we met de jaren situaties kunnen zien in een groter kader. Herkennen is als zodanig belangrijk. Toch omvat het vaak meer dan louter een herhaling van iets van daarvoor. Als het goed is, zit bij dat herkennen altijd ook nieuws, al was het maar omdat wij mensen met de jaren veranderen en situaties ook anders gaan beschouwen. Het geldt ook voor de leerlingen. Ze zien de Heer weer, maar anders dan daarvoor, nu als de verrezen Heer. Wellicht is ook uw geloof met de jaren gegroeid en hebben we gaandeweg geleerd situaties nieuw te verstaan. Het is belangrijk omdat God wil dat we groeien in ons geloof. Als zodanig vormt ieder Pasen dan ook weer een verrijking van dat wat we al wisten en geloofden. Moge dan Pasen 2015 u een nieuwe, dan wel vernieuwde kijk bieden op Hem, die iedere dag nieuw voor ons wil zijn.

 

 

Pastoor C. Müller