Weest waakzaam                                                                                        

In onze hectische tijd eisen heel wat zaken onze aandacht op. Dan kan het gebeuren dat we min of meer verdeeld raken. Onze aandacht raakt meer en meer versnipperd. We  verliezen ons in tal van details en afspraken. Wat echt belangrijk is, raakt gaandeweg uit beeld, terwijl het er aanvankelijk om ging alles te overzien en alle spreekwoordelijke ballen in de lucht te houden. De moderne mens als goochelaar, die gaandeweg bijziend is geworden. Duidelijk moge zijn dat zo’n leven vaak leidt tot een chronisch moe zijn in meerdere opzichten. Sommigen stranden in een burn-out; anderen trekken zich terug, keren zich af.

In het Evangelie roept de Heer ons op tot waakzaamheid. Ja, weest waakzaam; leer te onderscheiden, immers niet alles is belangrijk en voornaam. Mensen merken het soms pas op, als ze alles hebben verloren. Dan zien ze weer waar het eigenlijk om gaat, om wat wezenlijk is en wat bijzaak. Het is best jammer, dat velen dit niet meer opmerken. Men wil alles meemaken, zien, en ervaren. Daardoor merkt men paradoxaal veel juist niet meer op. Zo kunnen mensen gaandeweg vervreemd raken van zichzelf en de ander.

Door te onthaasten, door opnieuw te kiezen en de tijd anders in te delen, kan men een draai geven aan het eigen bestaan. Corona heeft de mens weer doen nadenken over zijn eigen drijfveren. Maar is het voldoende? Dienen we niet nog verder te kijken? Immers, een mensenleven is zo voorbij. Ja, moge onze waakzaamheid verder reiken dan de eigen horizon, het eigen bestaan. De klimaatcrisis spoort ons daartoe thans aan, maar al veel eerder het Evangelie. Ja, weest waakzaam. Eens zullen ook wij hier alles moeten loslaten. In dat licht krijgt alles wat we doen en hebben gedaan een andere context, het overwegen waard.

Pastoor C. Müller