Kracht wordt in zwakheid volkomen                                                

In de 2e lezing van de 14e zondag van het jaar (4 juli) spreekt de apostel Paulus in zijn brief Christenen van Korinte (12,7-10) over “een doorn in het vlees”. Tot 3 maal toe had hij de Heer aangeroepen om Hem er van te bevrijden. Maar God antwoordde hem: “Je hebt genoeg aan mijn genade. Kracht wordt juist in zwakheid volkomen.” Paulus meent dan ook: “Dus zal ik het liefst van alles roemen op mijn zwakheden. Dan zal de kracht van Christus in mij wonen. Daarom lijd ik om Christus’ wil gaarne zwakheid, smaad, nood, vervolging en benauwdheid. Want als ik zwak ben, dan ben ik sterk”.

Hoe anders denken de mensen van de wereld. Voor hen geldt: Wees sterk, kom voor jezelf op, laat anderen niet over je lopen, wees assertief.

Paulus leert ons dat het niet gaat om de mens en zijn natuurlijke krachten en vermogens, maar veeleer om de kwestie: Wat doen we met onze zwakheden, met onze fouten, met onze zonden, met onze verlegenheden? Moeten we ze maar wegdenken, dan wel negeren, of verdringen? Nee dus. Want juist dat doet de mens van zichzelf vervreemden. Nee, onze kwetsbaarheid betreft een schat, wiens waarde maar zichtbaar wordt als we haar toelaten en inbrengen in onze relatie met de Heer. Iets dergelijks geldt – denk ik – ook voor een huwelijk. Mensen zijn vaak op hun mooist als zij zich kwetsbaar durven te tonen, ook al lopen ze daardoor het risico dat anderen daar misschien misbruik van maken.

De apostel Paulus leert ons de eigen zwakheid aan te nemen. Ze vormen feitelijk de deur naar een diepere verstandhouding met Christus, die omwille van ons zwak is geworden en ze doorheen het kruis vruchtbaar heeft gemaakt door de volledige gave van Zichzelf. Op het kruis was Christus als de meest kwetsbare geheel overgegeven aan Zijn Vader. Het toont op een paradoxale wijze de grootte en diepte van Zijn liefde voor Zijn Vader als die voor ons.

     

    Pastoor C. Müller